Mayýs 2, 2008

ÝMAM VE TENEKUTALAR I.

Baþýný yavaþça saða, omzunun üzerine doðru çevirdi
• Essalamu aleyküm ve rahmetullah
Sonra ayný þekilde sola doðru çevirdi
• Essalamu aleyküm ve rahmetullah
Böylece yatsý namazý sona erdi. Tesbihat ve duanýn ardýndan beþ altý kiþiden oluþan cemaatin aðýr hareketlerle camiden çýkmasýndan sonra tek baþýna mihrapta kaldý. Bir müddet öylece hiçbir þey düþünmeden oturdu. Caminin içinde aðýr bir halý kokusu ve ürpertici bir sessizlik vardý. Mihraptan kalkarak cübbesini çýkartýp hemen yaný baþýndaki askýlýða astý. Eskimiþ, yýpranmýþ ve tüyleri yer yer tamamen dökülmüþ her biri farklý desenlere sahip halýlarýn üzerine basarak altýndaki tahtalarýn yer yer duyulan gýcýrtýlarý eþliðinde dýþ kapýya gitti. Açýlýp kapanýrken sinir bozucu gýcýrtýlar çýkaran kahverengiye boyalý tahtadan kapýyý açýp dýþarý çýktý. Rüzgarlý ve serin bir hava yüzüne çarptý. Geri dönüp cebinden aðýr ve oldukça büyük anahtarlarý çýkartarak kapýnýn paslý kilidini kilitledi. Sonra taþlý yolda aðýr adýmlarla evine doðru yürümeye baþladý.

Ýþte hayat imamý; bu uzun boylu, zayýf, siyah düz saçlý, kahverengi gözlü, elmacýk kemikleri çýkýk, esmer güzeli yakýþýklý delikanlýyý, kolundan tutarak bu küçük, çinko çatýlý, genelde ahþap evlerden oluþmuþ on dokuz haneli köye sürüklemiþti. Yaþadýðý iklimden tayini çýkýp da evinden ayrýlarak, otobüse binip yakýnlarýnda bir yerde inerek, toprak yol boyunca yürürken bu köyü uzaktan ilk gördüðünde içinden “ne garip sanki ben köye doðru yürümüyorum da köy bana doðru geliyor” diye düþündü ve uzaktan gördüðü köyün siluetinin kanatlarýný açmýþ dev bir yarasayý andýrdýðýný fark etti. Köyün yakýnlarýna gelip evlerin çoðunun harabeye benzediðini, aðaçlarýn kurumaya yüz tuttuðunu, bahçelerin yabani otlarla örtüldüðünü gördüðünde burasýnýn terk edilmiþ bir köy olduðu hissine kapýldý . Fakat giriþte çocuklarla karþýlaþtý. Onlarýn meraklý bakýþlarý altýnda yürürken tipik köylü kýyafetleri içinde yaþlý birine rastladý. Ona yeni gelen imam olduðunu söylediðinde gözlerinde yanan sevinç ifadesi, bir ýþýk ve dudaklarýnda beliren tebessümle karþýlandý ilk olarak ve yaþlý adam tarafýndan köyün kahvesine götürüldü, oradaki herkesle tokalaþtý. Ona gösterilen yoðun ilginin ve inceleyen bakýþlarýn altýnda yüzü kýzardý, ne diyeceðini ne yapacaðýný bilemedi. Bunu fark eden köylüler ona derhal önemli yerleri ve kalacaðý mekâný gösterdiler. Ýmam da yavaþ yavaþ yerleþmeye koyuldu.

Önceleri son derece düþünceli ve endiþeliydi fakat ilk günlerin heyecaný ve acemiliði geçip de her þey rutin bir hale dönüþtüðünde sýkýlmaya baþladý. Çünkü ona kimse önemli konularda bir þey sormuyor, görüþlerini merak etmiyordu. Hâlbuki buraya gelmeden önce yapacaðý iþin büyüklüðünü ve ehemmiyeti aklýna geldikçe geceleri uykularý kaçýyor, ellerini kaldýrýp Allah’a kendisine yardým etmesi için dualar ediyordu. Okul hayatý boyunca hep bu günlerin özlemiyle yanýp tutuþmuþtu. Sýnýfýnýn en baþarýlý öðrencisiydi, herkes ona “hoca” diyor, anlayamadýklarý konularý ona soruyordu. O da bundan büyük bir hoþnutluk duyuyor bildiði her þeyi tafsilatýyla anlatýyordu. Bununla beraber çoðunlukla içine kapanýktý. Kendisine bir þey sorulmadýðý takdirde konuþtuðuna pek tanýk olunmamýþtý. Çoðu zaman da oturduðu sýradan kalkmaz, bakýþlarýný boþluða dikerek kendi içinde derin düþüncelere dalýp giderdi. Evde de ailesiyle temel gereksinimler veya babasýyla giriþtiði dini tartýþmalar haricinde konuþmaz, odasýna kapanýp saatlerce kitap okurdu. Tabii ki hep dini içerikli kitaplardý bunlar; babasýnýn kütüphanesindeki kalýn ciltli, Ýslam âlimlerinin kitaplarý.

II.

Bir gün köydeki sýkýcý, olaysýz ve monoton hayatýnda bir yenilik yaratmak için evindeki bilgisayardan internete baðlandý. Boþ zamanlarýnda dini içerikli sitelerdeki yazýlarý okudu. Kimi zaman sohbet odalarýna girdiyse de kimseyle doðru dürüst bir þeyler konuþamadý çünkü insanlarýn bilgisizliði ve sabit fikirleri sebebiyle sohbetler sarpa sarýyor, tartýþmaya dönüþüyordu. Bu duruma üzüldü ve sonunda sohbet etme arzusundan vazgeçti. Daha sonra ateizm ve Kur’an eleþtirileri ile ilgili sitelere girdi. Ateistlerin neden ateist olduklarýný merak ediyor, onlarýn düþüncelerini anlamak istiyordu. Bu sitelerdeki yazýlanlarý okudukça inançlarýnýn ve doðrularýnýn gitgide sarsýlmaya baþladýðýný hissetti. Ýçindeki bu sarsýntýyý durdurmak için tekrardan dini sitelere ve kitaplara yöneldi. Bir yandan da o sitelerde yazýlanýn doðruluðunu araþtýrmaya koyuldu. Kendi bilgileriyle zihninde onlara karþý verilecek cevaplar tasarladý. Sonra bu dinsiz ve ateist fikirlerin kaynaðýna inmek amacýyla ara sýra þehre inerek, bilim ve felsefe içerikli kitaplar alýp getirdi. Zamanla meþe aðacýndan yapýlmýþ, uzun dikdörtgen masanýn üzeri kitaplarla doldu. Okuyup düþünecek bol bol zamaný vardý.

Köyde geçirdiði her gün vakit namazlarýný kýldýrarak evine döndüðünde, masasýna oturup kitaplarýný okuyarak derin düþüncelere daldý. Bir yerde “Biz dilesek herkese hidâyet verirdik. Fakat cehennemi cin ve insanlarla dolduracaðýma dâir benden söz çýkmýþtýr” (K. 32 Secde sûresi, âyet 13). ayetiyle ve hakkýndaki bir yorumla karþýlaþtý:

(“Þöyle bir düþünecek olursak þu sorularý sormaktan kendimizi alamayýz: “Yüce” ve “her þeyi yapmaya kâdir” olduðu söylenen bir Tanrý, bütün insanlarýn gönlünü açýp Müslüman yapma olanaðýna sahip iken, onlarý, sýrf cehenneme atmak için “kâfir” yapmýþ olabilir mi? Ya da kendi kendisine: “Ben cehennemi kâfirlerle dolduracaðýma söz verdim!” deyip, “kâfir” yaptýklarýný cehenneme atar, ve attýktan sonra da: “Doldun mu, ey cehennem?” diye sorabilir mi? Ya da hiç insan aklý, cehennem’in (sembolik nitelikte bile olsa) dile gelip Tanrý’ya: “Daha var mý?” diye soracaðýný kabul edebilir mi?”)

Bu yazýlanlarý düþününce denilenlere hak vermek zorunda kaldý. Bir türlü anlayamýyordu. Her þeye gücü yeten, hiçbir gücün etkisi altýna girmeyen Allah neden kendi kendine cehennemi cin ve insanlarla dolduracaðým diye söz versindi ki? Ýnsanlarýn bu þekilde acý çekmesini niçin istiyordu? Ve neden cehenneme ikide bir doldun mu diye soruyordu? Evet, ortada dilediðini Müslüman dilediðini kâfir yapan, gerçekten de kendi keyfine göre hareket eden bir Allah vardý. Ve sýk sýk ne kadar rahman ve rahim olduðunu söylediði halde insanlarý cehennemde yakmaya çok hevesliydi. Peki onlarca Ýslam âlimi ve müfessirler bunlarý görmemiþ miydi? Evet, bu ve bunun gibi pek çok ayeti görüp, kafalarýný karýþtýran noktalarda deðiþik yorumlar yapmýþlar, nihayetinde “en doðrusunu Allah bilir”, “O’nun hikmetinden sual olunmaz” diyerek iþin içinden çýkmýþlardý. Bununla birlikte tarihi ve medeniyetleri araþtýrdýðýnda bir takým mezhepler tarafýndan ortaya konulan þeriatlarýn da, gerçekte, o zamanlarda yaþayan Araplarýn yaþama biçiminin, dünyaya bakýþlarýnýn, gelenek ve göreneklerinin dini kurallar olarak yansýmasýndan baþka bir þey olmadýðýna kanaat getirdi.

Ýnançlarýný ve tüm önyargýlarýný bir kenara koyup Kur'an’ý akýlcý ve eleþtirel bir gözle incelediðinde onun bir yýðýn çeliþki ve tutarsýzlýkla dolu olduðunu gördü. Bir insanýn çýkýp da bu kadar þeyi uydurabilmesi ve çevresindekileri de bunlara inandýrabilmesi ona inanýlmaz geliyordu. “Ya anlatýlan onlarca mucizeye ne demeli? Demek ki hepsi masalmýþ, hikâyeymiþ,Tanrým, bu nasýl bir hayal gücü…Müthiþ, dehþet, inanýlýr gibi deðil” dedi kendine ve ayný þekilde Tevrat’ý ve Ýncil’i okuduðunda “bütün bu masallara hangi aklý baþýnda insan inanýr yahu” diye düþündü. Her nedense Tanrý dünyanýn diðer bölgelerinde yaþayan insanlarý adeta yok sayarak çoðunlukla Ýsrailoðullarýna peþi sýra peygamberler gönderiyor, kitaplar indiriyordu. Bununla birlikte Tanrý her nedense Türkler, Çinliler, Hintliler gibi diðer baþka milletlere herhangi bir kitap indirme gereðini duymamýþtý. Denildiði gibi her kavme peygamber gönderilmiþ olsaydý mutlaka bu kavimlerde de onlardan bir iz kalýrdý fakat nedense hiçbir iz veya iþaret yoktu. Ayrýca bütün insanlýk için indirildiði ileri sürülen kitaplar sadece o yörenin yaþantýsý, gelenek ve töreleriyle ilgileniyor ve ne yazýk ki sadece çevresini aydýnlatan mum gibi bulunduðu bölgedeki insanlara ulaþýyordu. Diðer bölgelere ulaþabilmesi ancak birtakým gezgin derviþler ve veliler, savaþlar ya da ticari iliþkiler sayesinde oluyordu. Kendi kendine “olmaz böyle þey” dedi. “Ben Tanrý olsaydým ayrýmcýlýk yapmadan sözlerimin ayný zamanda ve bütün insanlar tarafýndan duyulmasýný saðlardým. Böyle bir takým araçlara, hele ki savaþ gibi korkunç bir þeye asla baðlamazdým.”

Kur'an’ý bu yeni gözlerle okudukça garip þeylerle de karþýlaþtý. Örneðin Allah, insaný yeryüzüne halife olarak yaratacaðýný söylerken niyeyse Âdemi ve Havvayý cennete yerleþtiriyordu ve her nasýlsa kovulduðu halde hâlâ cennette olan þeytan onlarý kandýrýyor ve yasaklanmýþ aðacýn meyvesini yemelerine yol açarak cennetten kovulmalarýna neden oluyordu. Ve ne kadar ilginçtir ki pek çok yerde, sonsuz güç sahibi olan Allah, her nedense putlara karþý üstünlüðünü açýklamaya çalýþýyor, putlara meydan okuyor, hatta onlarla kendisini mukayese etmeye kalkýþýyordu. Bununla kalsa yine iyiydi, bir de bu cansýz varlýklarý suçlularmýþ ve acý çekeceklermiþ gibi de cehenneme atacaðýný söylüyordu. Ayrýca yine pek çok yerde söylediklerinin doðruluðuna inandýrmak için de olmadýk þeyler üzerine yeminler ediyordu. Acaba böyle yeminler etmese kimseyi sözlerine inandýramayacaðýný mý düþünüyordu? Ve tuhaf bir þekilde insanlara beddualar savuruyordu. Ýnsan için bu normal sayýlabilecek bir davranýþ ama Allah kendisinden baþka üstün güç olmadýðýna göre kimi kime þikayet ediyordu? Ve bir konu hakkýnda söz ederken durduk yere baþka bir konuya geçiyor sonra yine ayný konuya dönerek ayný olayý defalarca anlatýp duruyordu. Üstelik dönüp dolaþýp ayný þeyleri defalarca anlattýðý halde sözlerinin hiç bitmeyeceðini iddia Kur'an de her þeyi bilen Allah, kime kitap indirip kime indirmediðini bilmiyor olsa gerek ki Ýsa’dan çok sonralarý onun hayat hikayelerini yazan kimi azizlerin, Ýncil dedikleri kitabý kendisinin Ýsa’ya indirdiðini sanýyordu. Ayrýca bir tane Ýncil olsa yine iyiydi. Kim bilir kaç tane Ýncil vardý? Bununla beraber hiç çekinmeden Kur'an’ý bir insan yazsaydý içinde çeliþkiler ve tutarsýzlýklar olacaðýný söylüyordu… Ve de konuþan karýncalardan dalgýçlýk yapan þeytanlara kadar tuhaf þeyler…Biri kafamý buluyordu ne? Öyle bir Allah ki hiçbir þeye ihtiyacý yokken yarattýklarýnýn kendisine ibadet etmesine kafayý takmýþ, Ortadoðu ve civarýndaki insanlarý gönderdiði onlarca peygamberlere raðmen yola getirememiþti… Asýl mesele inanýp inanmamak deðil aklý ve mantýðý çalýþtýrýp çalýþtýrmama meselesiydi. Bir masal yüzyýllar boyunca defalarca anlatýlýnca artýk gerçekmiþ gibi görünüyordu. Yalnýz þu da bir gerçek ki birkaç yüzyýl sonra bu kutsal kitaplarý insanlar fantezi ve korku edebiyatý reyonlarýndan alýp okuyacak…


Ýmam ise okuyup düþündükçe olanlarý aklý almýyor ve kendi kendine sýk sýk “olacak iþ deðil, olacak iþ deðil yahu” diyor ve ekleyerek, “bunca yýldýr ben neden bunlarý göremedim? Demek ki adeta bir kör gibi yaþamýþým. Ýnançlarýmý ve düþüncelerimi hiç mi hiç sorgulamamýþým. Bütün hayatýmý yalanlar ve masallar üzerine kurmuþum. Saf bir çocuk gibi söylenen her þeye inanmýþým. Nasýl da aldanmýþým, aldatýlmýþým” diyor, yýllar boyunca bu þekilde kandýrýlmýþ olmak zoruna gidiyordu. “Büyük, çok büyük bir hayali mýknatýsýn çekim alanýna girmiþim. Kendi etrafýmda yüksek duvarlar örmüþ ve kendimi bu duvarlarýn içinde yaþamaya mahkûm etmiþim.” Ýçindeki son Ýslami inanç kýrýntýlarý da zamanla yok olunca kendini yapayalnýz, çýrýlçýplak ve savunmasýz hissetti. Bununla birlikte cemaatten düþüncelerini þiddetle gizlemeye karar verdi. Çünkü cemaatin onu anlamasýnýn olanaksýz olduðunu biliyordu.

Bir zamanlar insanlarýn nasýl ateist veya dinsiz olduklarýna þaþýrýrken þimdi bir dine inanmýþ olmalarýna þaþýyordu. Gerçekten de bu yeryüzünü ve insanlarý yaratan bir Tanrý varsa kendi adýna uydurulanlar hakkýnda neden hiçbir þey söylememiþti? Yoksa insanlarý kendi haline mi býrakmýþtý? Bu semavi olduðu söylenen dinler, herhalde, olsa olsa o zamanlarda Ortadoðu ve civarýnda yaþayan cahil ve ilkel insanlarla eðlenip, dalga geçerek kafa bulan bir takým uzaylý varlýklarýn iþi olabilirdi. Bütün bu düþüncelerden sonra kafasýndaki din sayfasýný bir daha açýlmamak üzere kapattý. O artýk dinsiz bir imamdý. Fakat bu sefer de çözülmesi zor bir çýkmazýn içinde kaldý. Ya inanmadýðý bir dinin ritüellerini yerine getirerek geçimini saðlayacak ya da görevini býrakýp geri dönerek ona korkunç görünen zor bir hayat mücadelesine atýlacaktý. Bedenle yapýlan iþlerde çalýþamayacak kadar güçsüzdü. Baþka türlü bir iþte çalýþacak kadar yeterli donanýma sahip deðildi. Kiþisel özellikleri hep aleyhineydi. Hem sýradan bir iþte çalýþmak zamanýnýn büyük kýsmýný alacak, ona okuyup düþünecek yeterli zamaný býrakmayacaktý. Böyle olacaðýný tahmin ediyordu çünkü öðrenciyken bazý yaz tatillerinde, tezgahtarlýk, garsonluk gibi birkaç iþte çalýþmýþtý. Bu tür iþlerde çalýþmak demek sýradan ve sýkýcý bir hayatýn çarklarý arasýnda kaybolup gitmekti.. Ailesi birkaç yýl önce bir trafik kazasýnda vefat ettiði için ailesinin yanýna dönmesi de mümkün deðildi. Sonunda, görevini sürdürerek yaþayacaðý ikiyüzlülükler, sahtelikler ve yalanlar üzerine kurulacak bir hayatýn diðer türlü yaþayacaðý buna benzer sahteliklerle dolu, patronlarýn gölgesi altýnda, sýkýcý ve yorucu çalýþma þartlarý içinde, hiçbir biçimde kendisine uygun olmayan bir hayattan daha iyi olacaðýný düþünerek köyde kalmayý tercih etti. Bir yandan da kendisinin korkak ve tembel olduðunu söyleyen vicdanýnýn sesini duymazlýktan geldi.

Dünyadaki sanat ve diðer güzellikler rahatý yerinde zengin tabakasý için deðil miydi? Üç kuruþ para için sabahtan akþama kadar çalýþanlardan ne gibi bir zihinsel faaliyet, sanat ve güzellik anlayýþý, bilgi birikimi beklenebilir ki dedi ve buna benzer þekillerde kendi kendine bahaneler uydurdu. Bununla birlikte artýk aldatma sýrasýnýn kendisinde olduðunu düþündü. Bu yaptýðý kendisini onca yýldýr aldatanlara karþý bir nevi intikam olacaktý. Bunu yapmaktan marazi bir zevk duyacaðýna inandý. Ve kitaplarla sarmaþ dolaþ yaþadýðý hayatýný bu minval üzere devam ettirdi.

III.


Araþtýrmalarýný geniþletip de Ýslami akýmlarý ve düþünceleri dikkatle incelediðinde Mevlevilik, Batýnilik, Hurufilik, Alevilik, Bektaþilik gibi oluþumlarýn gerçekte Ýslama tamamen zýt unsurlardan oluþtuðunu düþündü. Örneðin bir Bektaþi babasý kitabýnda Cennet ve cehennemi inkâr ediyor, insanýn sürekli beden deðiþtirip dünyaya defalarca gelip giderek ruhunun tekâmül ettiðini öne sürüyordu. Anladý ki; onlarýn inandýðý Tanrý Kur'an’ýn Tanrýsý deðildi. Fakat saf sevgiden oluþmuþ yüce bir Tanrý idi. “Evet” diye düþündü, “Bu mükemmel düzendeki kâinat kendi kendine oluþamayacaðýna göre ancak böyle bir Tanrý tarafýndan yaratýlmýþ olmalýydý. Ben de böyle bir Tanrýya inanýyorum.” Fakat böyle düþünmekle birlikte bazý yanýtsýz sorular oluþtu kafasýnda: Ýnsan neden yaratýldý? Varlýðýn sýrrý nedir? Öldükten sonra ne olacak? Acaba bütün bu sorularýn cevabý sevgi miydi? Öyleyse bunca kötülükler ve savaþlar neden vardý?

Okumalarýný büyük bir hevesle devam ettirdi: (“Bilim doða yasalarýný keþfedince, hemencecik doðayý bu yasalarýn yarattýðýna hükmetti. Bunlar ne akýllý yasalarsa, gözler onlarýn fýrçasýndan çýkýyor. Mideyi, kalbi, ciðerleri ve böbrekleri o bilinçsiz yasalar yoktan planlýyor. O yasalar insana beþer tane parmak veriyor, kirpikleri diziyor, kulaklarý biçimlendiriyor ve daha önemlisi yüzleri birbirinden farklý olarak þekillendiriyor. Güneþin ýþýðýný elektriðe kodlayýp gözlerden beyne ulaþan düzeneði kuruyor ve beyne akýlý, zekâyý verirken kalbe de duygularý; aþký, nefreti, yardýmlaþmayý, kýskançlýðý veriyor. Ýki yarým hücreden her þeyiyle muhteþem bebekleri, sabun köpüðünden kabarcýk çýkarýr gibi kolaylýkla yaratýyorlar. Nasýl oluyor da bu yasalar evrenin her yerinde ayný þekilde davranýyorlar? Hem neden var o yasalar?
70 trilyon hücreyi veya katrilyonlarca atomu vücudumuzun þekil ve kývrýmlarýnda örgütleyen hangi doða yasasýdýr? Bir bakteri hücresinin doðuþunu atomlarýn rastgele bir araya gelmelerine baðlarsanýz tek bir bakterinin üretilmesine trilyonlarca yýl bile yetmeyecektir. Ya o bakteri deðil de bir insan olursa? Hem tek hücreli canlýlarýn bir þeklide oluþtuðunu kabul etsek bile bu akýlsýz ve bilinçsiz canlýlarýn bir araya gelerek birbirinden mükemmel çok hücreli canlýlarý oluþturmasýný akýl alabilir mi?” )




“Hiçbir þeyin hiçbir þeyliði gibi bir þeydim. Bir ara hiç kimselerin tutmadýðý oyunlara giderdim”
(E.C)

IV.

Günün birinde üzerine büyük bir yorgunluk ve býkkýnlýk çöktü. Ruhunu ve sinirlerini gereðinden fazla zorlamýþtý. Kitaplarý gördüðünde artýk içi bulanýyordu. Hepsini masanýn üzerinden kaldýrýp raflara yerleþtirdi. Sanki etrafýndaki nesneler kesinliðini ve gerçekliðini yitirmiþti, bütün hayatý olmadýk görüntüler ve þekillerle dolu saçma bir rüyaydý. Ona öyle geliyordu ki bütün yeryüzü nereden geldiði belirsiz bir sisle kaplanmýþ ve bu sisin içinde insanlar, eþyalar, yapýlar ve doðadaki her þey birbirinden baðýmsýz ve alakasýz bir biçimde tek baþlarýna kalmýþtý. Sanki bütün dünya kendi zihninin uydurduðu bir hayal, bir yanýlsamaydý. Hatta kendi varlýðý bile bir hayaldi. Büyük bir umutsuzluk, karamsarlýk ve boþ vermiþlik içinde evin duvarlarýný arþýnladý, masasýna çöküp gözlerini boþluða dikti, yataðýna sýrtüstü uzanýp saatlerce yattý. Zaman zaman bulantýsý hafiflediðinde bir þeyler okumaya çalýþtýysa da zihninde tek kelimeyi dahi anlamlandýracak mecali bulmadý kendinde. Sonunda her þeyi oluruna býraktý. Zaman zaman da paranoyakçasýna birileri tarafýndan sürekli olarak izlendiðini hissetti. Geceleri ilginç rüyalar görmeye baþladý: birinde gökyüzünün masmavi yumuþacýk bir hamur olduðunu ve uçlarý onun içine saplanmýþ devasa büyüklükteki tahtadan bir merdivende yukarý týrmanýrken gördü kendini. Bir diðerinde de ýssýz bir yerdeki uçurumdan kendini aþaðýya býrakýyor “Allahým usandým artýk sana geliyorum al beni yanýna” diye baðýrýyor, tam yere düþeceði anda kendini yataðýnda buluyordu. Artýk hayatta ve uyanýk olmak ona acý ve sýkýntýdan baþka bir þey vermiyordu, sadece uyurken huzurlu ve mutluydu. Bu duruma dayanamayarak kendini bir þekilde uyuþturmanýn yollarýný düþünürken aklýna alkol geldi. Bir de onu deneyelim bakalým ne olacak diyerek þehre indi. Þehirde içki satýn alabileceði bir yerleri bulmak amacýyla dolaþýrken bir alýþ veriþ merkezinden gelen müzik seslerini duydu. “Sahi” dedi kendi kendine “Hiç müzik dinlemiyorum. Hem müzik ruhun gýdasýdýr diyorlar, demek ki bir bildikleri var”. Hiç müzik dinlemiyor olsa da müzik türlerinden haberdardý. Onun için en iyi müziðin klasik müzik olduðunu düþünerek bir düzine klasik cdsi aldý ve birkaç þiþe rakýyla beraber köye döndü.

Bundan böyle geceleri klasikler eþliðinde içki içmeye, gündüzleri de namaz vakitleri haricinde uyumaya baþladý. Fakat bu þekilde geçen birkaç aydan sonra hayattan büsbütün koptuðunu bir çeþit “yok insana” dönüþtüðünü düþündü. Ayrýca alkolün de sinirlerini eskisinden daha kötü bir þekilde bozulmasýna ve huzursuzluðunun artmasýna sebep olduðunu fark etti. Sonunda þehirdeki bir psikiyatriste görünmeyi akýl etti. Psikiyatrist, o yaþadýðý hayatý ve içinde bulunduðu durumu anlattýðýnda ona sordu:
• Peki, hiç konuþtuðun, dertleþtiðin bir insan yok mu çevrende?
• Yok. Biliyorsunuz ben imamlýk yapýyorum. Cemaatim hep yaþlý insanlardan oluþuyor… Hem bu köydekiler garip insanlar, onca zamandýr onlarla birlikteyim bir gün olsun önemli bir mesele hakkýnda soru sormadýlar, hiçbir konuda fikir danýþmadýlar, misafirlik teklifinde bulunmadýlar. Beylik selamlaþmalarýn ve hal hatýr sormalarýn haricinde pek konuþmadýlar. Gerçi kimi zaman günlük olaylardan bahsettilerse de benim ilgimi çekmedi. Bir de ben… Ben içine kapanýk biriyim… Ýnsanlarla kolay iletiþim kuramýyorum.
• Ama olmaz ki böyle. Bu þekilde yaþanmaz ki. Çýldýrýr insan. Eðer hayatýný böyle devam ettirecek olursan senin için bir þey yapamam. Bu durumda sana önerebileceðim en iyi çözüm evlilik. Ayrýca sana vereceðim ilaçlarý alkol almadan düzenli bir þekilde kullanýrsan çok geçmeden iyileþirsin. Ve ille de okuyacaksan aðýr kitaplarýn yerine hafif þeyler, ne bileyim roman, hikâye türünden bir þeyler oku.
Birkaç dakika süren sessizlikten sonra doktor gözlerini imam’a dikerek devam etti sözlerine:
• Ýnsanlar dünyada var olduklarýný, deðerli ve önemli olduklarýný, sevilmeye ve beðenilmeye layýk olduklarýný bir þekilde kanýtlamak ve bunu diðer insanlara göstermek isterler ama sen sanki inadýna dünyadan yok olmak istiyorsun. Silinip gitmek ve adeta bir hayalete dönüþmek istiyor gibisin. Bu çok tuhaf.

O ana kadar evlilik aklýnýn köþesinden bile geçmemiþti. “Daha kim olduðunu bilmeden, hayatýn anlamýný, varlýðýn sýrrýný çözmeden bir baþka insanla hayatýný birleþtirmek. Yok, olacak iþ deðildi. Benimle ayný meseleleri dert edinen bir kadýný nereden bulacaðým? Mümkün deðil bu. Normal bir kadýna sýkýntýdan baþka bir þey veremem ben. En iyisi doktorun dediði gibi hafif þeyler okumak.” Bu düþüncelerle muayenehaneden ayrýlýp yolunun üstündeki bir eczaneden ilaçlarýný aldýktan sonra bir kitapçýdan rastgele roman ve hikâye kitaplarý alarak köye geri döndü. (yalnýz bu kitaplarýn arasýnda Cervantes’in Don Kiþot’u da vardý) Dönüþ yolunda hep doktorun son sözleri zihninde yankýlanýp durdu. Sonunda doktora hak verdi. Silinip gitmek bir hayalete dönüþmek istiyordu.


V.

Doktorun verdiði ilaçlar etkisini göstermeye baþladýðýnda kendisini iyi hissetti. Artýk sadece roman ve hikâye kitaplarý okuyordu. Çok geçmeden kendini bu kitaplara kaptýrdý. Dünyayý kurgulanmýþ baþka hayatlarýn aracýlýðýyla algýlamaya baþladý ve kendini büyük ölçüde unuttu. Bugüne kadar hep hayal veya kurmacadan uzak ciddi ve gerçekçi eserleri okuduðu için bu okuduklarýný gerçek olarak algýladý. Ýnsan psikolojisinin karmaþýklýðý, çevre, doða ve mekân tasvirlerinin ayrýntýlarý, yaþanan olaylarýn çeþitliliði karþýsýnda þaþkýna döndü. Kendi kendine “meðerse ben hiç görmeden, hiç yaþamadan yaþýyormuþum “ dedi. Nihayetinde Don Kiþot’u da okuyup bitirdiðinde içinde þiddetli depremler oldu. Dünya ayaklarýnýn altýndan kayýp gidiyormuþ gibi hissetti. Bütün kitaplarý raflara kaldýrýp döne döne Don Kiþot’u okudu.

Bir gün camiden çýkýp eve dönerken ancak rüyalarda görülebilecek, baþtan çýkarýcý inanýlmaz güzellikte bir kýzla karþýlaþtý. Kýzýn ela gözleriyle göz göze gelince içinin eridiðini hissetti. Heyecandan kalbi hýzlý hýzlý çarptý. Baþýný önüne eðip yanýndan geçti ama artýk nereye baksa o gözleri görüyordu. Yol boyunca “acaba aþk bu mudur” diye sordu kendi kendisine...

O kýzla tekrar karþýlaþabilmek için köyde dolaþmaya baþladý. Fakat garip bir þekilde, sokak baþlarýndan, evlerin arasýndan, aðaçlarýn arkasýndan kýzýn yüzünü ve gülümsemesini görüyor, tam ona doðru bir adým atacakken kýz ortadan kayboluyordu.

Ýmam bu þekilde birkaç gün geçirdikten sonra bu yaþadýklarýnýn kendisi için hiç iyi olmadýðýný düþünerek o kýzý arama sevdasýndan vazgeçti. Ve masasýna oturup bir gün karþýlaþýrlarsa þayet o kýza verilmek üzere bir mektup yazmaya çalýþtý ama yazdýklarý bir mektuptan ziyade bir günlüðe veya kendisini anlattýðý bir denemeye benziyordu:

“Çocukluðumun yaz günlerinde yaþadýðým o nefis akþamüzerileri zamanýn acýmasýz diþlileri arasýnda çoktan kaybolmuþtu ve ben çoðu zaman gerçekliðinden þüphe duyduðum bir dünyanýn haritalarda gösterilemeyen bir köyünde yaþamaya baþladým iþte. Sözcüklerin beni benden alarak, götürüp býraktýðý bu yerde uçsuz bucaksýz bir labirentin tam ortasýndayým sanki. Nereden gelip nereye gittiði bilinmeyen bir böceðin yazgýsýný yaþýyorum içimde. Diyebilirim ki maðarasýnda tersine dönmüþ uyuyan bir yarasýnýn gördüðü bir rüyayým ya da kendi kanýný emen vampir bir yarasayým. Gittikçe yumuþamýþ, çürümeye yüz tutmuþ, kahverengimsi tahtalarýn yerine kelebeklerin kanatlarýyla örülmüþ olan evimin duvarlarýna baktýkça gerçekliklerin dünyasýnda yerimin neresi olduðu konusunda derin düþüncelere dalmaktan kendimi alamýyorum. Evet, neresiydi benim yerim? Belki de hayatý boyunca hep ayný resmi defalarca yapmaya çalýþan, yýllar yýlý kapandýðý daracýk odasýnda, elinde bir fýrça, göz bebekleri büyümüþ, alný kýrýþ kýrýþ olmuþ meczup bir ressamýn önündeki tuvalde küçük, kolaylýkla fark edilemeyecek kadar önemsiz bir ayrýntýydým. Kim bilir belki Mozart’ýn bestelerken son anda koymayý unuttuðu bir nota ya da Cervantes’in Don Kiþot’un da etkileyiciliðinden sakýnýlarak anlatýlmamýþ bir büyücünün korkunç dramý da olabilirim.
Sonuç olarak benimkine tam olarak var olmak denilemez. Bir yarým dünyada diðer yarým ise zifiri karanlýkta
Beni bana býrak artýk ey kader
Sýkýldým artýk senden ”

Anladý ki ne yazarsa yazsýn kendini anlatmaktan öteye geçemeyecekti. Yazdýðý kaðýdý katlayýp rastgele bir kitabýn arasýna koydu.

VI.

Geçen hafta günlerini tekdüze bir þekilde kurmaca dünyasýnýn büyüsü içinde geçirdiði bir günün sonunda, gece rüyasýnda kendisini namaz kýldýrýrken gördü. Caminin içi ne aydýnlýktý ne de karanlýk. Kaynaðý belli olmayan ölgün bir ýþýðýn altýnda ayetleri aðýr aðýr dýþýndan seslice okurken arkasýndan birtakým tuhaf seslerin geldiðini duydu. Önce babasýnýn yanýnda namaza gelmiþ olan çocuklar olduðunu düþünerek aldýrýþ etmedi. Fakat sesler daha bir belirginleþerek uðultu haline dönüþtü. Rukuya ve secdeye eðilirken bilmediði bir dilde olduðuna kanaat getirdiði seslerin tüm camiyi kapladýðýný anladýðýnda korkuya kapýldý. Son oturuþta göz ucuyla saðýna soluna bakmaya çalýþtýðýnda bir takým siyah þekiller gördü. Saðýna ve soluna selam verdiðinde gördüðü siyahlýktan emin oldu. Sonunda ne olursa olsun göreceðim diyerek tesbihatý yapmak üzere cemaate döndüðünde karþýsýnda saf saf dizilmiþ bir þekilde siyah sarýklý, siyah cüppeli, beyaz yerine koyu bir kýrmýzý içinde, simsiyah göz bebekleri olan, belli belirsiz küçücük bir çýkýntý þeklinde bir buruna, oldukça geniþ aðýzlarýyla þiþmiþ dudaklara sahip, yusyuvarlak ve ifadesi olmayan, porselen beyazlýðýndaki yüzleriyle, beden olarak insan görünüþünde onlarca varlýðýn namaz kýldýðýný gördü. Biraz daha dikkat edince hiç göz kýrpmadýklarýný daha doðrusu göz kapaklarýnýn olmadýðýný fark etti. Fal taþý gibi açýlmýþ gözlerle ve dünya dýþý, acayip, adeta bir kuyunun dibinden geliyormuþçasýna yüksek bir sesle anlayamadýðý bir þeyler söylüyor rukuya ve secdeye eðiliyor sonra tekrar doðruluyorlardý. Onlarý bir müddet korkuyla ve þaþkýnlýkla izledikten sonra kendisinin farkýnda olmadýklarýný düþündü. Yerinden kalkýp aralarýnda dolaþmaya baþladý. Siyah duvarlardan örülmüþ bir labirentin içinde kaybolduðunu sandý. Ona öyle geldi ki; bu tuhaf varlýklar namaz kýlmaya devam ettikçe cemaatle birlikte cami de gitgide büyüyerek bütün dünyayý kaplýyordu. Ter içinde uyandý. O gün uzun süre bu rüyanýn tesirinden kurtulamadý. Gözlerini her kapatýþýnda rüyasýndaki acayip varlýklarýn yüzlerini yeniden görüyordu.

“Korkunçtur insan olmalarý güz ortalarýnda, eriyen türbe ýþýklarýnda Ve korkunçtur eriyip kaybolmalarýn bir köþesinde insan olmalarýyla Korkunçtur korkunç!”

“Bir pencerenin sokaða doðru içinde
Bu uyum korkunçtur Yakup!
Yakubun olmasý korkunçluðudur bu
Dünyanýn insana doðru içinde”
Edip CANSEVER

VII.

O rüyayý gördükten bir hafta sonrasýnda, yani bugün yatsý namazýndan sonra cami kapýsýný kilitleyip karanlýk bir yolda yürüdüðü bu serin ve rüzgârlý yaz gecesi eþliðinde kafasýnda bin türlü düþünce ile evine döndüðünde ilk iþi elektrik düðmesine dokunmak oldu ama lamba yanmadý. Garip, diye geçirdi içinden, camideyken elektrikler vardý. Karanlýkta el yordamýyla yürüyerek vitrindeki çekmeceden bir mum çýkardý. Sað cebinden sigara içmek için kullandýðý kýrmýzý renkteki çakmaðýný çýkartýp mumu yaktý. Pencerenin önüne gidip perdeleri hafiften aralayarak dýþarý baktý. Dýþarýsý karanlýktý ve yeni baþlayan yaðmurun sesleri hafiften kulaðýna geliyordu. Geri dönerek mumu masanýn üzerine koydu. O anda evde yalnýz olmadýðý hissetti. Sanki biri onu izliyordu. Etrafa dikkatle baktýðýnda, mumun aydýnlatamadýðý karanlýðýn içinden, masanýn diðer köþesinden baþýný ona doðru uzatmýþ varlýðý loþ ýþýðýn altýnda gördü birden. Korkudan yüzü bembeyaz kesildi. Üzerinde aynen rüyasýnda gördüðü gibi siyah cüppe ve siyah sarýk vardý. Her þey olduðu yerde donmuþçasýna bir müddet zaman geçti. Sonunda varlýk rüyasýndaki o tuhaf sesle konuþmaya baþladý.

• Korkma, sana zarar verecek deðilim. Biz ancak bazý istisnai durumlarda zarar veririz. Yüzüm ve giyimim seni ürkütmesin, sana ilk defa rüyanda bu þekilde göründüðümüz için bu kýyafetler içindeyim.
Ýmam korkudan taþ kesilmiþti, konuþacak halde deðildi. O devam etti.
• Sen þimdi benim ne biçim bir yaratýk olduðumu merak ediyorsundur. Açýklayayým; insanlar bize cin, þeytan, ifrit gibi birçok adlar verdiler. Fakat hiçbiri deðiliz. Bizler Tenekuta’yýz. Siz nasýl kendinize insan diyorsanýz biz de öyle kendimize Tenekuta diyoruz. Bundan asýrlar önce size çok uzak bir galaksiden dünyaya geldik. Biz de senin gibi varlýðýmýzýn sýrrýný araþtýrýyoruz. Ben bu gruptaki Tenekutalarýn önderi ve en bilge kiþisiyim ya da diyebilirim ki onlar beni öyle görüyorlar. O yüzden seninle konuþmam için beni seçtiler.

Ýmam söylenenleri pek anlamadý ama anladýðýný belirtir bir þekilde kafasýný salladý. O da Birkaç dakika süren bir sessizlikten sonra konuþmaya devam etti:

• Sanýrým artýk sana bir takým gerçekleri açýklamanýn zamaný geldi. Neden dersen artýk önemli konular üzerinde düþüncelere dalmaz oldun. Kurmaca hayatlarýn gölgesinde, hayaller diyarýnda kaybolmaya baþladýn. Bu bizi endiþelendirdi.

• Burasý aslýnda terk edilmiþ bir köy. Burada hiçbir insanoðlu yaþamýyor. Gördüðünü sandýðýn insanlar aslýnda bizleriz. Senin gitmen gereken köy buradan yaklaþýk beþ kilometre uzakta. Biz seni burasýnýn o köy olduðuna inandýrdýk. Kaçak elektrik ve telefon hatlarý baðladýk. Þehirden getirdiðimiz eþyalarla camiyi ve evleri döþedik. Hatta zaman zaman þehre inerken sana eþlik ettik. Kýsacasý her þeyi gerçekliðe uygun þekilde göstermeye çalýþtýk. Biz insanlara istediðimiz þekilde hatta bazen gerektiðinde baþka bir canlý olarak da görünebilir ve insan davranýþlarýný kusursuz bir þekilde taklit edebiliriz.


• Gece ve gündüz hep senin yaptýklarýný gözledik. Ama sen bizim farkýmýzda deðildin. Çünkü istemediðimiz zaman görünmeyiz.

Birkaç saniye durakladýktan sonra devam etti:

• “Peki ama neden” diyecek olursan cevabý basit: Dediðim gibi sadece seni izlemek için. Bu bizim için bir çeþit eðlence. Gerçi heyecanlý ve hareketli bir hayatýn yoktu. Bütün gün namaz kýldýrýp kitap okumaktan, zaman zaman da köyün içinde baþýboþ ve amaçsýz bir biçimde dolaþýp tenha yerlerde oturarak düþüncelere dalmaktan baþka bir þey yapmýyordun ama biz senin aklýndan geçenleri de bildiðimiz için beyninde kopan fýrtýnalar oldukça ilgi çekici geldi bize. Sen gerçekten zeki bir insansýn. Biz zeki insanlarý severiz



Yaratýk oturduðu sandalyeden ayaða kalkarak imamýn yanýna doðru yaklaþýrken birden imamýn meraklý bakýþlarý karþýsýnda üzerinde derin göðüs dekolteli, pürüzsüz ve dümdüz bacaklarýný açýkta býrakan, boyu dizlerinin en az iki karýþ yukarýsýnda kalan siyah ipekten bir gecelikle ve büyüleyici denecek kadar güzel, uzun- siyah düz saçlý, beyaz tenli genç bir kýza dönüþtü. Ona büyük bir heyecan ve merakla bakarken o gün camiden eve dönerken gördüðü kýz olduðunu anladý. Ýmam bir müddet þaþkýnlýktan donakaldý, ne yapacaðýný bilemedi ve sonra geriye dönüp vitrine doðru yöneldi. Çekmeceden birkaç tane daha mum çýkartarak çakmaðýyla yaktý. Onlarý masanýn üzerinde duran ilk yaktýðý mumun yanýna býraktý. Ýçerisi oldukça aydýnlamýþtý. Bu aydýnlýk içinde eski yerine oturan kýzýn yüzünü tüm ayrýntýlarýyla net olarak gördü. Ona doðru bakarak hafiften gülümsüyordu. Biraz sonra gülümsemesi silindi ve þuh bir sesle konuþtu:
• Sanýrým seninle bu görünümümle ve bu sesle konuþmamý istersin.
Ýmam, üzerindeki korku ve þaþkýnlýðýn þiddetini yitirdiðini hissettiðinde tüm cesaretini toplayýp ilk kez konuþtu.
• Evet, evet böylesi daha iyi.

• Biz genelde böyle terk edilmiþ yerleri mekan tutarýz. Yaklaþýk üç ay kadar önce burayý keþfettik. Köye gelen yol üzerinde nöbet tutan bizden biri, bu civardan olmayan yabancý birinin geldiðini haber verince hemen onu incelemeye baþlarýz. Gözlemlemeye deðer sýra dýþý biri olduðuna karar verirsek ona insan gibi görünüp oyunumuzu baþlatýrýz. Senden önce de genç bir kýz bu köye doðru geliyordu. Onda ilgi çekici bir özellik bulamayýnca görünmedik ve o da burasýnýn tek edilmiþ olduðunu anlayarak asýl gitmesi gereken köye gitti böylece.

• Biz insanlara bir takým oyunlar oynamayý seviyoruz. Napalým bizim de eðlencemiz bu. Mesela senin gibi gözlem altýna aldýðýmýz birinin babasý vefat ettiðinde hemen o gece onun babasý görünümünde ziyaretine gittik ve ölümden sonra baþýna neler geldiði konusunda uydurduklarýmýzý anlattýk. Þimdi o, ölen insanlarýn güneþ sistemi içinde sürekli gezegen deðiþtirerek dünyayý görmeye programlanmýþ gözlerin asla göremeyeceði yani aslýnda hiçbir duyu organýnýn algýlayamayacaðý birbirinden farklý formlarda yaþadýklarýný sanýyor. Bir defasýnda da ilgimizi çeken, fantastik öyküler yazmaya çalýþan bir yazara gerçek bir insan olmadýðýný anlatmaya, þizofren birinin hayal dünyasýnda yaþadýðýna inandýrmaya çalýþtýk. Bizim de, gördüðü diðer insanlar dâhil olmak üzere onun hayallerinin bir ürünü ve duyularýyla algýladýðý her þeyin onun beynindeki elektro kimyasal reaksiyonlardan ibaret olduðunu, gerçek dünyanýn aslýna bambaþka bir yer olduðunu söyleyerek ona ispatlamak için çeþitli þeyler yaptýk. Örneðin gözlerinin önünde birbirinden farklý kýyafetlere bürünüp ve farklý insan bedenlerinin biçimine girerek bir kaybolup bir belirdik. Duvarlarýn, eþyalarýn ve yolda hareket halinde olan bazý taþýtlarýn içinden hayaletler gibi geçtik. Aklýndan geçirdiði her þeyi ona bildirdik. Bir defa da onu, þoförünün ve yolcularýnýn bizlerden oluþtuðu, harekete baþlama duraðýndan kaçýrdýðýmýz bir belediye otobüsüne bindirip biraz yol aldýktan sonra birden bire þoför haricinde hep birlikte beyaz güvercinlere dönüþerek onu þaþýrttýk. Bu güvercinlerle dolu otobüsün hiç durmadan, aslýnda küreye hiç benzemeyen dümdüz bir dünyada yol aldýðýný konuþan güvercinler olarak söylediðimizde bize tamamen inandý.. Gerçekten çok eðlenceliydi. Bir baþka sefer de idealist genç bir tarih öðretmenine yýllar boyunca ona öðretilen tarihin bir yalan olduðunu, gerçek tarihin aslýnda bambaþka þekilde gerçekleþtiðini, uzun yýllar boyunca çalýþarak sýrf eðlence olsun diye yazdýðýmýz uydurma tarih kitaplarýný göstererek kanýtlamaya çalýþtýk. Örneðin bu kitaplarda Türklerin aslýnda kavimler göçüne hiç katýlmadýklarýný, Anadolu’ya hiç gelmediklerini, Ýstanbul’u hiçbir zaman fethetmediklerini hep Orta Asya’da kaldýklarýný ve Çinliler tarafýndan tamamen asimile edilerek yok edildiklerini, Osmanlý imparatorluðu denilen imparatorluðun da aslýnda Hýristiyanlýðý býrakýp Ýslam dinini seçen Batý Roma Ýmparatorluðu olduðunu anlattýk. Birinci ve ikinci dünya savaþlarýnýn hiçbir zaman gerçekleþmediðini ve Hitler’in aslýnda bir Yahudi olup, küçük bir temizlik þirketinde çalýþan, sakin bir insan olduðunu açýkladýk. Sonuç olarak þu anda yaþanýlan dünya tarihinin tamamen yalanlar üzerine kurulduðunu iddia ettik…Her ne kadar bunlara pek inandýramasak da zihninin bir köþesinde kuþku tohumlarý ekmesine sebep olduk..

• Daha buraya ilk geldiðin gün senin sýradan insanlardan biri olmadýðýn konusundaki düþüncelerimizde haklý olduðumuzu anladýk. Konuþurken yüzümüze bakamýyor yalnýz kalabilmek için can atýyordun. Sana kalman için gösterdiðimiz bu eskimiþ, toz içindeki kýrk dökük eþyalarýyla küçük ve salaþ evi gördüðünde hiçbir hoþnutsuzluk ifadesi göstermedin, hiç soru sormadýn. Bavulunu açtýðýnda ilk iþin kitaplarýný toplayýp raflara yerleþtirmek oldu. Adeta dünya ile alakasýný kesmiþ meczup bir derviþ gibiydin.
Ýmam,
• Hýmm, demek öyleydim, diyerek baþýný iki yana salladý.

• Bu bizim ilgimizi çekmiþti . Dünyadaki yaþantýmýz boyunca senin gibileri ile ne kadar az karþýlaþýyoruz bir bilsen. Gece gündüz varlýðýnýn sýrrýný araþtýrýp durdun. Bunu yaparken de bu konu üzerinde duran diðer insanlara çok benziyordun. Evet, insan aklý her kavramý zýddýyla düþünmeye alýþmýþ. Ýyi-kötü, güzel-çirkin, doðru- yanlýþ, zayýf-þiþman vs vs… nihayetinde varlýðý da yoklukla düþünüyor, onunla karþýlaþtýrarak anlamaya çalýþýyorsunuz. Tabii bazý istisnalarýnýz da yok deðil. Bizce varlýk sadece ve sadece var olandýr, ezeli ve ebedi olan ve de olmamasý asla mümkün olmayandýr.

• Ezeli ve ebedi mi? Bunun sadece Tanrýya mahsus bir özellik olduðunu sanýyordum.

• Hýmm, böyle diyeceðini biliyordum. Peki Tanrý nedir? Tanrý’yý bir öykü yazarý olarak düþünebilirsin. En fantastik öykülerden en sýradanýna sonsuz sayýda öykünün yazarýdýr o. Bununla birlikte ondan baþka bir þey mevcut olmadýðý için bu öyküler de bizatihi odur. Yani yazan da odur yazýlan da. Böyle olunca kendi kendisine inanýp inanmamasý, kulluk edip etmemesi ya da kendisini cennete veya cehenneme koymasý söz konusu olamaz. Yani demek istediðim ateistle inançlý, cennetle cehennem birdir. Birbirinin aynýsýdýr ama bir yanýlsama ile farklýymýþ gibi görünürler.
• Bize sorarsan “O”nun için yoktur diyenler de haklýdýr, vardýr diyenler de. Ýyi ama ikisi birden nasýl haklý olabilir diyecek olursan sen de haklýsýn.

Ýmam Nasrettin Hoca’nýn fýkrasýna benzettiði bu sözleri duyunca hafiften bir gülümsemeyle konuþtu:
• Benimle dalga mý geçiyorsun? Hem bu söylediklerin bana hiç yabancý gelmiyor. Kimi Ýslam ve batý düþünürleri benzer þeyleri söylüyorlar zaten. Farklý bir þey söylemiyorsun.
• Evet, haklýsýn, diyerek o da gülümsedi. O kadar uzun süredir insanlarýn arasýndayýz ki kendi düþünüþ biçimimizi neredeyse tamamen unuttuk. Biz de artýk hemen hemen sizler gibi düþünmeye baþladýk. Bizim dünya zamanýna göre ömrümüz ortalama beþ yüz yýl, bense yedi yüz elli yaþýmdayým. Hem zaten seninle kendi düþünce biçimimize göre konuþsaydým söylediklerimden hiçbir þey anlayamazdýn. O zaman sana þöyle açýklamaya çalýþayým: Birbirine paralel ve dikey olarak çizilip, konumlandýrýlmýþ ve soyut olarak “yaþam” adý verilen iki tarafý da sonsuz uçlu doðrunun ayný þekilde “ölüm” adý verilen ve iki tarafý sonsuz uzantýlý doðruyla , mütemadiyen hareket halinde olduðu halde duruyormuþ gibi çizdiðimiz koordinat cetvelinde dikey (yani y=zaman) olarak uzadýðý gösterilen sonsuzda kesiþtiði, maddeden teþekkül eden “nokta” hem varlýðýn kendisidir hem de meydana geldiði yerdir, bu insanoðlunun ve diðer canlýlarýn varlýðýdýr ve uzam (yani z=uzam) boyunca hiç durmaksýzýn var olurlar. Biz bu iki doðrunun ancak sonsuz bir güç tarafýndan kesiþtirilebileceðini düþünüyoruz

Ýþte bu iki doðrunun arasýndaki yatay (yani x=mekan) olarak gösterilen, sonsuza uzanan aralýk, cansýz varlýklardýr ve burada da cansýz varlýklar meydana gelmiþtir. Tanrýnýn varlýðý ise hem bu iki doðrunun hem de aralarýndaki dikey ve yatay olarak uzanan sonsuz aralýðýn ta kendisidir. Ayný zamanda sözünü ettiðim bu üç boyutun dýþýndaki tüm boyutlar da onun kendisidir…. Öyle ki bu yüzden “O”nun için mevcut deðildir diyenler de haklý olacaklardýr. Hatta canlý ve cansýz maddeler de var deðildir diyebiliriz. Evet, göz maddeyi görüyor, gerçek olarak algýlýyor. Fakat bu göz ve onu kullanan beyin de bir maddedir. Yaþam ve ölüm doðrularý sonsuzdan önce bir yerde kesiþmiþ gibi görünüyor olabilir pekâlâ. Evet, biz sizi algýlayabiliyoruz, demek ki varsýnýz. Ama dur bakalým, acaba biz var mýyýz? Bununla birlikte diyebilirsin ki sözüne ettiðimiz her þeyin bir baþlangýcý bir de sonu vardýr. Sonsuzluk sadece Tanrý’ya mahsustur. Bizce böyle deðildir. Bu fikir sadece sizin algýlama ve düþünme biçiminizin bir sonucu. Senin kavrayabilmen için anlattýðým her þeyi Tanrý’nýn varlýðýndan ayrýymýþ gibi gösterdim halbuki ayrý deðillerdir.

Ayný zamanda bütün bunlarýn zaten kendiliðinden var olduðunu ve bir Tanrýnýn var olmadýðýný da düþünebilirsin…

Senden bu anlattýðým metaforu tam olarak anlamaný beklemiyorum. Çünkü siz sonsuzu kavrayamazsýnýz. Ancak biraz hayal gücünde canlandýrabilirsin söylediklerimi. Ayrýca bu söylediklerimin sadece bize has düþünceler olduðunu da iddia edemem, bazý insanlar bu düþüncelere çok yaklaþtýlar ve zaman zaman da ayný þeyleri dile getirdiler… Bazýlarý da çok baþka þeyler söylediler.
Birkaç saniye susup düþündükten sonra devam etti:
• Ne diyecektim, evet, Bu iki doðrunun kesiþmesinden sonra iç içe girmiþ sonsuz sayýda çemberler oluþur…
Sözünü bitirmeden,
• Dur bir dakika, diyerek yerinden kalktý. Hemen arkasýndaki küçük masanýn üzerinde duran bilgisayarýn yanýna gitti. Bilgisayarýn açma düðmesine basýp saðda duran cdleri karýþtýrýrken,

• Ýstersen sohbetimizi müzik ve raký eþliðinde sürdürelim, gerçi biz alkolden falan etkilenmeyiz ama sana eþlik edeyim, dedi
Ýmam,
• Ama elektrikler yok ki, diye itiraz edince
• Buranýn elektriðini ben sigortadan kestim. Merak etme bilgisayar çalýþacaktýr diye karþýlýk verdi

Ýmam da yerinden kalkýp mutfak olarak kullandýðý küçük odaya giderek bir elinde üçte ikisi dolu bir þiþe raký, diðerinde iki su bardaðý ile geri döndü. Ýnanýlmaz güzellikte bir kýza dönüþmüþ olan varlýk tahtadan yapýlý, neredeyse çürümüþ olan sandalyede arkasýna yaslanmýþ, bacak bacak üstüne atýp, sol eliyle sað dirseðini kavramýþ, sað elinin avucu sað yanaðýna dayalý bir þekilde, ela gözlerini imamýn gözlerine dikerek konuþmasýna devam etti:

• Bir canlý olarak var olmak evrendeki en büyük muamma ve en önemli gizemdir. Çoðu kimse bunun farkýnda olmaksýzýn yaþayýp gider. Ancak ortada geçerli hiçbir sebep yokken durduk yere intihar eden insanlar da vardýr. Ailesine ve arkadaþlarýna sorulduðunda hepsi intihardan önceki davranýþlarýnýn normal olduðunu ve kötü bir olay yaþamadýklarýný söylerler. Ýþte o insanlar birden bire ter içinde rüyadan uyanýr gibi uyanýp karþýlarýnda kendi varlýklarýný bütün gerçekliðiyle görmüþler, onunla göz göze, yüz yüze gelmiþlerdir ve kendi varlýklarýný öyle derinden hissedip kavramýþlardýr ki bu anlatýlmasý mümkün olmayan korkunç bir þeydir. Bununla birlikte evrendeki tek baþýnalýklarýný bütün boyutlarýyla anlayývermiþlerdir. Sýradan ve güçlü olmayan insanlar buna dayanamaz ve hayatlarýný sonlandýrýrlar. Dayanýp da hayatlarýný devam ettirenlerin çoðunun akli dengesi bozulmuþtur, pek az bir kýsmý da büyük bir sanatçý ya da filozof olmuþtur. Fakat önce de söylediðim gibi bu varlýk algýlayýþý bir yanýlsama da olabilir. Bir yanýlsamanýn aynadaki yansýmasý… Mutlak gerçek asla bilinemez.

• Kafam çok karýþtý. Seni takip edemiyorum.

(Sevgili okur, müsaadenle burada tekrar araya girme gereðini duydum. Sen de pekâlâ tahmin edersin ki Tenekutalarýn tam olarak ne düþündüklerini, nasýl düþündüklerini bilmem imkânsýz. Onlar adýna ileri süreceðim her düþünce bu öykünün yazarý olarak bir insan olduðum için ister istemez sonuçta insana ait bir düþünce olacaktýr. Ben sadece onlarýn insanlarýn düþüncelerine benzeyen düþüncelerini size aktarabilirdim ve öyle yaptým…Bu mantýksal tutarsýzlýðý görmezden gelmeni rica edeceðim)


Varlýk düþüncelerini somut örnekler vererek açmaya çalýþtý. Böylece imam ve varlýðýn sohbetleri bu minval üzere birkaç saat daha devam etti. Fakat ayný düþünceleri derinleþtirmekten öte bir þey yapmadýlar. Belki hiçbir engel olmasa sonsuza dek bu þekilde devam edeceklerdi. Ne var ki imam rakýnýn etkisiyle kafayý bulmuþtu. Ýlginç sözler etmeye baþladý. Gittikçe yükselen ve peltekleþen bir sesle ;
“dünya büyük, kocaman yeþil bir týrtýl ve ben üstündeki kahverengi botlu Panchoyum”,
“dünya aslýnda yedi kat cehennemin yedinci katý ve burada uydurulmuþ mitolojilerle, kutsal kitaplarla, peygamberlerle, materyalizmden metafiziðe bütün düþünce akýmlarýyla dalga geçiyor bizimle Tanrý. Yalanla gerçek, doðruyla yanlýþ öylesine iç içe girmiþ ki ayýrmak olanaksýz. Ve bilim de sonunda bizim sonsuz bir labirentin içinde konulmuþ zavallý farecikler olduðumuzu ve Tanrýnýn da bu labirenti keyifle izleyen bir izleyici olduðunu ispatlayacak.”,
“Ýmamým. Köydeyim. Var mýyým yok muyum? Karanlýk bulutlar yesin þu bedenimi, yarasalar doðsun benden”...gibi cümleler sýraladýktan sonra gözleri kýzýn yüzüne ve loþ ýþýkta görebildiði vücuduna takýldý. Yavaþ yavaþ cinsel arzularý açýða çýkýyordu. Kýzýn bacaklarýnda ve göðüslerinin görünen kýsýmlarýnda gözlerini gezdirdi. Cinsel organý da git gide dikleþmeye baþlamýþtý. Bunu fark eden varlýk onunla temasa geçti ve gecenin geri kalanýnda imsak vaktine kadar klasik müzik eþliðinde birlikte oldular. Kýzýn ýlýk teni onu bu dünyadan alýp baþka bir aleme götürdü ve burada anlatmaya gerek olmayan, normal bir kýz ile bir erkek arasýnda gerçekleþen, zaten herkesin bildiði ya da bazý filmlerde izlediði olaylar gerçekleþti. Ama arada bir fark vardý yalnýzca. O da imamýn orgazm anýnda ruhunun bedeninden ayrýlýr gibi olmasý ve dünyadan çýkarak Tenekutalarýn yaþadýðý gezegeni görerek onlarýn arasýnda bir hayalet gibi dolaþmasýydý.

Cemaatten caminin yedek bir anahtarýna sahip olanlarýndan birisi sabah ezanýný okurken ikisi de derin bir uykuya gömülmüþtü.

Ýmam ancak öðleye doðru kalkabildi. Gözünü açýp ta yanýnda kýzý göremeyince þaþýrdý. Nereye gitmiþ olabileceðini düþünmeye çalýþtý ama baþý çok kötü aðrýyordu; bir þey düþünecek halde deðildi. Aðýr adýmlarla mutfaða giderek çaydanlýðýn altýna su koyup ocaðý yaktý. Saate baktýðýnda öðle namazý vaktinin yaklaþtýðýný gördü. Artýk camiye gitmesine gerek olmadýðýný biliyordu. Durup durup “kýz nereye gitti acaba” diye sordu kendine. Evin içinde ona seslenerek dolaþtý bir müddet. Tabii ismini bilmediði için “ hey nerdesin” diye baðýrýyordu. Ýçeride kimseler yoktu. Bu araþtýrmadan yorulunca masanýn önündeki sandalyeye oturup düþünmeye baþladý.“ Bu varlýklar onca zamandýr benimle oynadýlar, eðlendiler. Ve nihayetinde içlerinden birini göndererek her þeyi açýkladýlar. Bana yine bir oyun oynamadýlarsa sanýrým öyle oldu. Bununla birlikte þimdi bu varlýk anlayamadýðým bir þekilde ortadan kayboldu. Fakat bütün gerçekler ortaya çýktýðýna göre acaba bu yaratýklar þimdi ne yapacaklar?
Dolaptan çýkardýðý bir iki tane aðrý kesiciyi içti. Kahvaltý için bir þeyler yiyerek çayýný bitirdikten sonra artýk kemikleþen alýþkanlýðýyla camiye gitmek üzere dýþarý çýktý. Toprak yolda yürürken gece olanlar þekerin etrafýný saran karýncalar gibi beynine üþüþmeye baþladý. Olanlarý ve konuþulanlarý bir bir hatýrlýyordu. Camiden içeri girip halý ve ahþap kokusunu burnuna çektikten sonra gýcýrdayan tahtalarýn üzerinde, eskimiþ, desen desen halýlara basýp yürüyerek askýlýktaki cübbesini giyip mihraba oturdu. Cemaat camiye gelmeye baþladýðýnda onlarý kuþkulu bakýþlarla süzdü. Ýçinden “bak ya, hâlâ oyunu sürdürüyorlar” diye düþündü. Ezan okunup da dua yapýldýktan sonra cemaat ilk sünneti kýlmak üzere ayaða kalktýðýnda imam oturduðu yerden doðrulup cemaati karþýsýna alarak:
• Hadi, tamam, oyunu býrakýn artýk. Sizlerin kim olduðunu biliyorum, dedi.
Cemaatten hiç kimse imamýn neden söz ettiðini anlayamamýþtý. Þaþýrmýþ ifadelerle anlaþýlmaz bir þeyler mýrýldanarak imama baktýlar. Bu durumda imam:
• Hadi ama, býrakýn artýk oyunu dedim. Biliyorum sizler insan deðil Tenekutasýnýz. Burasý da aslýnda terk edilmiþ bir köy. Her þeyi biliyorum. Dün gece önderiniz bana her þeyi anlattý.
Bu sözlerin üzerine cemaattin en yaþlýsý:
• “Ne diyorsun oðlum sen, iyi misin” dedi, fakat imam konuþmaya devam etti:
• Gece gündüz beni izlediniz, benimle eðlendiniz ama artýk her þey bitti. Hadi þimdi gerçek halinize dönün.
• Oðlum sen neler diyorsun? Eve dön, dinlen biraz istersen. Biz namazý kýlarýz.
Ýmam ýsrarla ayný þeyleri söylemeye devam edince iki kiþi koluna girerek onu evine götürmeye çalýþtý. Ýmam onlara itiraz etmedi. Yalnýz içeriye onunla birlikte girmelerine izin vermedi. Evin içinde o yandan bu yana dönerken dün gece olanlara dair bir kanýt aradý. Sonunda daha önce o kýzý ararken de gördüðü boþ bir raký þiþesinden baþka bir þeyi bulamayýnca sandalyesine oturup baþýný iki elinin arasýna alarak aðlamaya baþladý.
Bu arada cemaattekiler þaþkýnlýk içinde imama ne olduðunu düþünürken köyün öðretmenine danýþmayý, ondan yardým istemeyi akýl ettiler. Ondan imamla konuþmasýný istediler. Ýmam çalan kapýyý açtýðýnda karþýsýnda ela gözlü, uzun siyah saçlý, beyaz tenli öðretmeni görünce dili tutuldu, yanaklarýndaki gözyaþlarýný iki elinin tersiyle silerek, hiçbir þey söyleyemeden hareketleriyle onu içeriye davet etti. Öðretmen masanýn yanýnda ayakta durarak konuþmaya baþladý.
• Sanýrým bir bunalým geçiriyorsunuz. Bir ara benim de baþýma geldi. Þehirden gelip de köy hayatýna uyum saðlamak çok zor, sizi anlayabiliyorum. Üstelik böyle genç bir yaþta…
O gözler, o yüz, o ses, yanýlmýþ olamazdý, bu kýz dün geceki kýzdan baþka biri deðildi.
• Ama, ama siz Tenekuta deðil misiniz? Dün gece sizinle konuþtuk, raký içip müzik dinledik…
• Hayýr, yanýlýyorsunuz. Ben dün gece evimdeydim. Tenekuta da ne demek, anlamadým.
Ýmam kýzýn üstüne fazla gitmek istemedi. Ne olup ne bittiðini anlayamýyordu bir türlü. Bir müddet yaþadýklarýnýn gerçek olup olmadýðýný düþündükten sonra “Don Kiþot muyum neyim?” dedi kendi kendine ve
• “Peki bizi daha önce neden tanýþtýrmadýlar” diye sordu öðretmene Öðretmen:
• Sanýrým sen köye geldiðinde ben tatil için memleketime dönmüþtüm. Sonra da bizi tanýþtýrmak akýllarýna gelmemiþ olmalý. Ama yanlýþ hatýrlamýyorsam ben sizi bir kere yolda gördüm. Bir öðrencimin evinden dönüyordum. Baþýnýzý önünüze eðip yanýmdan geçtiniz, diyerek cevapladý.

Ýmam yaklaþýk bir yarým saat akla yakýn makul sözlerle öðretmenle sohbet etti. Son olarak öðretmene bir soru sordu.
• Buradan beþ kilometre kadar uzakta bir köy var mý? Öðretmen,
• Evet, dedi, var. Fakat orasý terk edilmiþ bir köy, kimse yaþamýyor. Ýlk defa bu köye gelirken yanlýþlýkla o köyden geçtim. Çok ürperticiydi.
• Tamam, anladým, diyerek baþýný salladý Ýmam.

Öðretmen o günden sonra sýk sýk imamýn ziyaretine geldi. Geceleri raký içip klasik müzik eþliðinde sohbet ettiler. Ýmam imamlýðý býraktýktan yedi ay sonra da evlendiler. Birkaç yýl sonra eþinin tayini Antalya’da bir kasabaya çýktý. Ýmam zaman zaman onun gerçek bir insan olmadýðýný, Tenekutalarýn önderi olduðunu düþündüyse de gerçeði hiçbir zaman öðrenemedi.



SON

(0) DüþünceniPaylaþ!

<<Önceki Sayfa |/|Sonraki Sayfa>>
@